Nadzieja i weteran. Najlepsi sportowcy lubelskiego AZS-u na balu

Doroczny Bal AZS-u Lublin był okazją do podsumowania i ogłoszenia wyników plebiscytu sportowego za rok akademicki 2025/2026.

Nadzieją AZS-u została Małgorzata Pojęta, sprinterka AZS-u UMCS-u Lublin, która w ostatnich miesiącach święciła sukcesy na lekkoatletycznych akademickich mistrzostwach Polski i mistrzostwach Polski seniorów. Jak zawodniczka podchodzi do otrzymanej nagrody?

– To cieszy i motywuje do dalszego działania. Jest to też podsumowanie osiągnięć z tego sezonu[ tego, co udało mi się wywalczyć – mówi Małgorzata Pojęta.

To był w pewien sposób dla ciebie sezon przełomu?

– Tak, to był jeden z lepszych sezonów w moim wykonaniu, taki top of the top sezonów, więc ta nagroda cieszy jeszcze bardziej.

Brązowe medale podczas akademickich mistrzostw Polski, podczas mistrzostw Polski również, tam także złoto w sztafecie 4 razy 100 metrów. Z czego najbardziej jesteś dumna?

– Chyba z brązowego medalu na mistrzostwach Polski seniorów na 100 metrów, bo to jest impreza największej rangi w Polsce, więc ten medal mi najwięcej pokazał moje możliwości. Cieszy mnie w ogóle możliwość wystartowania z elitą polskiego sprintu w jednym finale i tak bliska rywalizacja z nimi.

Pojechałaś też na mistrzostwa Europy do Birmingham jako zawodniczka rezerwowa. To na pewno też cenne doświadczenie być na takiej mistrzowskiej imprezie najwyższej rangi. Jak myślisz, co może ci to w przyszłości dać?

To jest wielkie wyróżnienie, żeby na takiej imprezie mistrzowskiej być, zobaczyć jak to od środka wygląda, bo mistrzostwa Europy młodzieżowców to są inne emocje. Myślę, że jak już będzie mi dane wystartować, będzie mniejszy stres.

Na co dzień też studiujesz na UMCS-ie biotechnologię? Da się jakoś połączyć zainteresowania sportowe z biotechnologią?

– Nie jest to łatwe, to jest wymagający kierunek i muszę być często na uczelni. Mam zajęcia obowiązkowe, mam wyjazdy na zgrupowania kadrowe i ciężko to jest połączyć, ale uczelnia ma programy wspierające właśnie takie przypadki sportowców i pomaga.

Widziałabyś się w przyszłości bardziej jako pani w laboratorium czy na sportowych bieżniach całego świata?

– Szczerze mówiąc ciężko mi odpowiedzieć na to pytanie. Jako sportowiec na pewno na razie mam wizję biegania na najlepszych bieżniach. Nie wybiegam w daleką przyszłość, tylko bardziej skupiam się na tym co jest tu i teraz i na przyszłym sezonie.

Tytuł sportowca roku przypadł klubowej koleżance Małgorzaty Pojętej, Wiktorii Gajosz, której największym osiągnięciem był brązowy medal w sztafecie 4x100m podczas mistrzostw Europy w Birmingham. Trenerem roku został trener Gajosz, Damian Leszczyński, zaś drużyną roku zespół koszykarek Lotto AZS-u UMCS-u Lublin. Te nagrody przyznała kapituła.

Z kolei w głosowaniu smsowym na najpopularniejszego sportowca wygrał Cezary Pietraszek, zawodnik i trener drużyny unihokeja z KU AZS Politechniki Lubelskiej.

– Fajne uczucie. Trzeba było trochę głosów zebrać, więc z tyłu głowy ma się, że ludzie mnie jeszcze obserwują po tylu latach w tym sporcie i moja twarz wyświetlająca się im ciągle na tablicach się nie znudziła. Bardzo dużo znajomych z lat młodzieńczych, z klubów, w których grałem, rodziców oddało na mnie głos. Ta nagroda będzie kopem do działania dalej, żeby szerzyć unihokej wśród dzieci, młodzieży i też w środowisku akademickim – mówi Cezary Pietraszek.

Zajmujesz się na co dzień unihokejem, to nie jest najpopularniejsza dyscyplina sportu…

– To jest jeszcze sport niszowy, ale bardzo widowiskowy, więc jeśli ktoś chciałby zobaczyć, to najbliższa okazja jest za dwa tygodnie w sobotę. Gramy z drużyną z Łodzi. W tym sezonie gramy już w najwyższej klasie, w Ekstralidze. Po małych perturbacjach dwa sezony temu, w którym spadliśmy, udało nam się odzyskać hart ducha i awansować z powrotem.

Jakie to są rozgrywki? Ile drużyn w nich rywalizuje? Jak duże jest zainteresowanie unihokejem? Czy ono się poszerza?

W najwyższej klasie rozgrywkowej jest osiem drużyn. W pierwszym sezonie na trybunach były pustki. Ostatnim domowym meczu, w którym ograliśmy mistrza Polski, tak wypełniliśmy trybuny, że niemało ludzi musiało stać w korytarzach.

W jakim wieku można zacząć grać w unihokeja w Lublinie?

– Najmłodszy zawodnik, jakiego prowadzę ma 7 lat, a najstarszy 37. Rozstrzał wiekowy jest więc bardzo duży, ale to sport dla każdego. Trenujemy dzieci U10, U13, U15, trenujemy studentów, seniorów.

Czyli to wszystko dzieje się na Politechnice? Gdzie można zasięgać informacji, jeśli ktoś zainteresuje się unihokejem?

– Na fanpage’ach AZS Politechniki Lubelskiej wszystkie informacje są. Jak ktoś tylko będzie chciał, to proszę zerknąć, dzwonić, pisać, ja jestem dostępny 24 na 7.

Dlaczego warto grać w unihokeja?

– To dyscyplina ogólnorozwojowa. Nie skupiamy się na jednym aspekcie, takim jak na przykład bieganie czy skakanie, tylko trzeba szybko biegać, skakać, myśleć. Ten sport jest skrojony pod dzieci, bo trzeba bardzo dużo jednocześnie energii wydawać.