Mija 457 lat od zawarcia porozumienia między Wielkim Księstwem Litewskim i Koroną Królestwa Polskiego. Unia Lubelska z 1569 roku dała początek Rzeczpospolitej Obojga Narodów.
Bezpośrednią przyczyną podpisania aktu Unii Lubelskiej było zapewnienie ciągłości państwa w obliczu bezdzietności króla Zygmunta II Augusta – ostatniego z Jagiellonów. Istotna była także sytuacja międzynarodowa, czyli zagrożenie ze strony Rosji i Szwecji.
– Od czasu podpisania przez Polskę i Litwę porozumienia w Krewie w 1385 roku było jasne, że oba państwa razem są silniejsze niż oddzielnie – mówi historyk prawa prof. Waldemar Bednaruk z Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II. – Unia polsko-litewska była po to zawarta, aby uczestniczące w nich państwa i poddani władców z tego czerpali korzyści polityczne, militarne, gospodarcze, jeśli chodzi o przywileje. To wszystko sprawiało, że te korzyści przewidywane i osiągane już w trakcie funkcjonowania tych związków, postrzegano to pozytywnie, jako korzyść.
CZYTAJ: Lublinianie uczczą Dzień Unii Lubelskiej
Akt Unii Lubelskiej został podpisany 1 lipca 1569 roku, a 4 lipca król Zygmunt II August ratyfikował go i ogłosił, wydając dyplom potwierdzający związek obu państw. Rzeczpospolita Obojga Narodów przetrwała do rozbiorów w XVIII wieku.
PaSe / opr. PrzeG
Fot. archiwum RL
Pliki dźwiękowe
Waldemar Bednaruk
