"Wrócimy tu po złoto!". Lubelskie szczypiornistki wicemistrzyniami Polski

Piłkarki ręczne PGE MKS-u El Volt Lublin ze srebrnym medalem mistrzostw Polski. W ostatniej kolejce rozgrywek Orlen Superligi Lublinianki przegrały na wyjeździe z Zagłębiem Lubin 26:29, a potrzebowały wygranej w regulaminowym czasie, aby wywalczyć złoto.

Nieco rozczarowana była Daria Szynkaruk: – Mimo wszystko jest niedosyt, bo było tak blisko. Był to mecz pełen emocji i fajny dla kibiców. Ale cieszymy się też z tego srebrnego medalu. Jeszcze tutaj wrócimy po złoto. Fajnie, że ten ostatni mecz był decydujący, bo i nam, i kibicom przysporzył dużo emocji. O to właśnie w sporcie chodzi . Jedna drużyna musiała wygrać, druga przegrać. My przegrałyśmy. Będziemy dalej pracować, żeby zdobyć to, co chcemy.

Jeszcze bardziej rozżalona była Sylwia Matuszczyk: – Naprawdę serce mi się kraje, bo zdajemy sobie sprawę jak było blisko. Mam wrażenie, że zdecydowały niewielkie niuanse w drugiej połowie. Nasze błędy spowodowały kontry Zagłębia i ten mecz trochę się dla nas w tym momencie zamknął. Bardzo, bardzo szkoda, bo uważam, że byłyśmy równorzędnym przeciwnikiem dla Zagłębia i była szansa, żeby złoto zawisło na naszych szyjach. Chyba ta malutka różnica boli mnie najbardziej. Nie chcę zwalać winy na to, że jest nas mało, bo już nieraz były takie sytuacje, że zawodniczek brakowało. Gramy tym, kto jest. Każda zawodniczka jest naprawdę bardzo wartościowa w naszej drużynie. Myślę, że czasami troszeczkę zabrakło szczęścia – piłki nie odbijały się, nie wpadały w nasze ręce, tylko Zagłębia. I na zmęczeniu to my popełniałyśmy więcej błędów. I stąd się wzięła ta różnica.

Wiktoria Gliwińska mimo rozczarowania w sumie cieszyła się z medalu: – Drugie miejsce to też nie jest nic złego. Wiadomo, że bardzo szkoda. Przyjechałyśmy tutaj na maksa zmotywowane. Dla niektórych z nas był to ostatni mecz w tej drużynie. Bardzo, bardzo pragnęłyśmy tego złota. Niestety nie udało się. Uważam, że gdybyśmy były tutaj pełnym składem, byśmy to spotkanie wygrały. Sport jest nieprzewidywalny. Rok temu byłam w ostatniej drużynie Superligi, dzisiaj kończę na drugim miejscu. Jestem z tego ogromnie dumna i bardzo się cieszę, że mogłam przeżyć te wspaniałe chwile w Lublinie.

– Na ten moment chyba żegnam się ze sportem. Mówię chyba, bo moje plany życiowe się troszeczkę zmieniły. Zrezygnuję ze sportu dla miłości, ale nigdy nie mówię dość. Może coś się po drodze pojawi, ale tak bardziej hobbistycznie. Zobaczymy, czas pokaże, nie chcę nic planować – dodaje Wiktoria Gliwińska.

– Zakładaliśmy, że powalczymy i zrobimy wszystko, żeby zagrać dobre zawody. I tak było. Na pewno zabrakło trochę zawodniczek – dwie zmiany na rozegraniach. Kluczowa była druga połowa. Dostaliśmy w niej bardzo szybko dwie dwójki (kary 2 minut – red) i ten moment Zagłębie wykorzystało – rzuciło trzy, cztery bramki z kontry. I od 51-52 minuty już nie pozwoliło nam wrócić do meczu. Natomiast dziewczyny od kilku meczów, mimo takiego składu, pokazały charakter, pokazały ducha walki i nie spuściły nigdy głowy. Mieliśmy parę małych finałów, które musieliśmy wygrać, żeby przyjechać tutaj walczyć o złoto. I to zrobiliśmy. Od dawna nie było takiego sezonu, że ostatni mecz decydował o mistrzostwie. Szkoda, bo nie było daleko. Ale naprawdę jestem dumny ze swojego zespołu, jestem dumny z tych dziewczyn. Wracamy od lipca do treningu i zrobimy wszystko żeby to złoto wróciło do Lublina – deklaruje trener Lublinianek Paweł Tetelewski.