W rozwiązywaniu konfliktów między osobami z różnych stron świata pomagają mediatorzy z organizacji Homo Faber. Organizacja prowadzi mediacje międzykulturowe. Proces ten różni się od klasycznych mediacji, ponieważ uwzględnia różnice kulturowe między stronami.
– Mamy wieloletnie doświadczenie w pracy z ludźmi z różnych krajów, które w takich sytuacjach jest niezbędne – mówi Piotr Skrzypczak z organizacji Homo Faber. – Kilka lat temu zdecydowaliśmy, że otworzymy ośrodek mediacji społecznych, który będzie się specjalizował w mediacjach międzykulturowych po to, żeby pomóc ludziom, którzy nie tylko nie potrafią się dogadać, ale także są obciążeni różnicami kulturowymi, założeniem, że mój świat jest taki i to jest najlepsze”. Jest to skonfrontowane z drugą osobą, która myśli: „mój świat jest taki i to jest najlepsze”. Tu często nie ma złej woli, ale jest po prostu zupełnie inny punkt wyjścia, zupełnie inny system wartości. Jak one się stykają, to robi się konflikt, iskrzy. Trudno żyć, trudno znaleźć rozwiązanie. I my pomagamy się dogadać.
– Mediacje są taką formą rozwiązywania konfliktów, gdzie mediator jako osoba zewnętrzna, postronna pomaga – mówiąc bardzo wprost i kolokwialnie – dogadać się dwóm albo więcej stronom używając prostych technik komunikacyjnych – mówi Lidia Dzhmachyan, współpracowniczka Homo Faber. – Mediacje są dobrowolne. Nie można nikogo do tego zmusić. Są poufne – niezależnie czy na mediacje kieruje nas sąd, czy sami stwierdziliśmy, że potrzebujemy osoby z zewnątrz, wszystko, co jest powiedziane, zostaje w danym pomieszczeniu. Mediacje można w każdej chwili przerwać. Jeżeli dojedziemy do wniosku, że chcemy wziąć w niej udział, a w trakcie zorientujemy się, że coś nam nie pasuje – proces albo osoba prowadząca mediacje albo dochodzimy do wniosku, że jest to konflikt nierozwiązywalny, bo siedzi w nas tak głęboko, że nie widzimy szansy – to do niczego nas nie obliguje i pomożemy poszukać rozwiązania w inny sposób.
Konsekwencją nierozwiązanych konfliktów może być napięcie, które przekształca się w napięcia społeczne i zamieniają się w hejt w kierunku jakiejś narodowości.
– Obserwujemy to. To jest czasem podkręcane przez polityków, a czasem jest to nasza codzienność, dlatego że ludzie szukają rozwiązań blisko siebie – mówi Piotr Skrzypczak. – Jest taki rodzaj konfliktu, który się nazywa konfliktem strukturalnym, który polega na tym, że my jako osoby niewinne zaistnieniu konfliktu jesteśmy wstawieni do takiej sytuacji, że ciężko jest nam ze sobą dogadać. Ale nie dlatego, że jestem zły i patrzę wilkiem na koleżankę czy kolegę, tylko że na przykład moje zadania są w kolizji z zadaniami tej drugiej osoby, moje potrzeby nie są respektowane i ja myślę, że to jest winą tej drugiej osoby. Mogę podać przykład: ukraińskie dziecko w polskiej szkole i konflikt rówieśniczy. Uczniowie polscy, którzy na przykład nie polubią nowego kolegi rzadko myślą, że sprawcą tego konfliktu jest tak naprawdę Putin, a nie ten chłopiec, bo on wcale by nie chciał być w tej szkole, wolałby być w swojej, w Ukrainie.
– Mając taką ilość obcokrajowców to jest normalne, że pomimo tego, że Ukrainiec jest Słowianinem i Polak też, to jednak te różnice mentalne są spore – mówi Lidia Dzhmachyan. – I zawsze warto pomyśleć o tym, że konflikt między pracownikiem a pracodawcą też jest rzeczą, która się nadaje do mediacji, ponieważ wystarczy osoba zewnętrzna, która rozumie mentalność jednej i drugiej strony po to, żeby uwypuklić na czym polega problem.
Międzykulturowe mediację są prowadzone w ramach działalności Homo Faber we współpracy z Sądem Okręgowym w Lublinie. Można z nich skorzystać zgłaszając się do Homo Faber. Usługa jest bezpłatna.
InYa/ opr. DySzcz
Fot. pixabay.com
Pliki dźwiękowe
Pogodzić różne światy. Mediatorzy pomagają w rozwiązywaniu konfliktów
