Nie żyje biskup Ryszard Karpiński. Duchowny zmarł dziś rano, w wieku 88 lat.
– Przez wiele lat pracował pracował w Rzymie w Papieskiej Komisji ds. Duszpasterstwa Migracji i Podróżujących – wspomina biskup pomocniczy archidiecezji lubelskiej Mieczysław Cisło. – Do 1985 roku, w którym został mianowany biskupem sufraganem lubelskim. Od tej pory, a więc prawie 40 lat, żył, pracował, posługiwał, chorował, cierpiał i tutaj odszedł do Pana. Ten czas, kiedy był czynny – do emerytury, ale i dalej, był w jego przypadku wypełniony posługą pasterską w diecezji, ale pełnił też bardzo ważną funkcję opiekuna Polonii z ramienia Konferencji Episkopatu Polski.
Ryszard Karpiński urodził się 28 grudnia 1935 r. we wsi Rudzienko w par. Michów w rodzinie rolniczej. Szkołę powszechną zaczął na kompletach w czasie okupacji i ukończył w Michowie w r. 1948, średnią – w Liceum Biskupim w Lublinie, przemianowanym wówczas na Niższe Seminarium Duchowne. Po uzyskaniu matury, wstąpił w 1953 r. do Lubelskiego Seminarium Duchownego.
19 kwietnia 1959 r. przyjął święcenia kapłańskie. Przez jeden rok pełnił obowiązki wikariusza w parafii św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Lublinie i nauczyciela religii w Szkole Podstawowej nr 17 (29 godz. tygodniowo). W latach 1960-1963 odbył studia biblijne w KUL zakończone licencjatem. W tym czasie również prowadził katechezę w kościele św. Jozafata dla dzieci z Państwowej Szkoły Muzycznej.
Studia kontynuował w Rzymie w latach 1963-1969. W 1966 r. otrzymał licencjat z nauk biblijnych w Papieskim Instytucie Biblijnym, a w 1968 r. doktorat z teologii w Papieskim Uniwersytecie św. Tomasza z Akwinu. Okres wakacji wykorzystywał na pomoc duszpasterską w różnych krajach i na naukę języków obcych. W latach 1970-1971 był prefektem w Seminarium Duchownym w Lublinie. Prowadził również wykłady biblijne w Instytucie Wyższej Kultury Religijnej przy KUL i lektorat języka włoskiego w KUL.
W latach 1971-1985 pracował w Rzymie w Papieskiej Komisji ds. Duszpasterstwa Migracji i Podróżujących, gdzie był odpowiedzialny za sektor migracji. W tym okresie brał również udział w wielu zjazdach międzynarodowych poświęconych zagadnieniom migracji ludności oraz współpracował z polską sekcją Radia Watykańskiego i z „L’Osservatore Romano”. W 1975 r. został odznaczony godnością kanonika honorowego Kapituły Katedralnej w Lublinie, a w 1977 r. kapelana Jego Świątobliwości.
24 sierpnia 1985 r. został mianowany biskupem tytularnym Minervino Murge i sufraganem lubelskim. Konsekrowany 28 września 1985 r. w katedrze lubelskiej przez Józefa Kardynała Glempa, Prymasa Polski. Jako swoje zawołanie wybrał słowa „Viatoribus fer auxilium” (nieś pomoc ludziom w drodze).
Był m.in. wikariuszem generalnym, dziekanem Kapituły Archikatedralnej, członkiem Rady Kapłańskiej i Kolegium Konsultorów. W ramach działalności ogólnokościelnej wielokrotnie był Delegatem KEP na Międzynarodowe Kongresy Eucharystyczne, w latach 1988-1993 był Konsultorem Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Migracji i Podróżujących, a w latach 1988-1998 pełnił funkcję Przewodniczącego Komisji ds. Duszpasterstwa Turystycznego, w latach 1990-1999 – pracował w ramach IX Komisji „Misji i Emigracji” II Polskiego Synodu Plenarnego, w latach 1991-2002 – był przewodniczącym Zespołu ds. Pomocy Katolikom na Wschodzie. W latach 1989-1995 był delegatem KEP w Międzynarodowej Komisji Katolickiej ds. Migracji w Genewie. Należał do Rady Krajowej Stowarzyszenia „Wspólnota Polska”, mającej na celu podtrzymanie więzi Polaków i ludzi polskiego pochodzenia z Ojczyzną. Często był emisariuszem KEP na różne zebrania, konferencje i uroczystości o charakterze międzynarodowym.
W latach 2003-2008 był Delegatem KEP ds. Duszpasterstwa Emigracji Polskiej oraz Przewodniczącym Komisji Episkopatu ds. Polonii i Polaków za Granicą. Realizując swe zawołanie pomocy będącym w drodze sam wiele podróżował. Odbył jako biskup 176 podróży zagranicznych, w tym 75 w ostatnich latach w charakterze Delegata. Niektóre z nich obejmowały 2, a nawet 3 kraje. 17 razy przebywał z wizytą w USA, 13 – w Niemczech, 11 – we Francji, 10 – we Włoszech, 6 – w Wielkiej Brytanii, 4 – w Szwajcarii, 3 – w Kanadzie, po dwa razy w Hiszpanii, na Ukrainie, w Belgii, na Białorusi, w Austrii, Irlandii, Szwecji i w Holandii. Po jednym razie odwiedził Rodaków w Luksemburgu, Meksyku, Grecji, Izraelu, Rosji, Rumunii, RPA, Australii, na Węgrzech i w Argentynie. Na święta Bożego Narodzenia i Wielkanocy kierował do Rodaków za granicą listy pasterskie. W ostatnim z listów, na zakończenie kadencji Delegata KEP ds. duszpasterstwa emigracji, napisał że było dla niego „wielkim zaszczytem kontynuować dzieło duszpasterstwa polskiego na fundamencie moich zacnych poprzedników: abp. J. Gawliny, kard. Wł. Rubina i abp. Sz. Wesołego”. Dodał także: „zabieram niejako do swojego serca te pięć lat posługi i obiecuję szczerą pamięć przed Panem we wszystkich Waszych intencjach”.
W związku z osiągnięciem wieku emerytalnego, pismem z dnia 15 grudnia 2010 r., złożył rezygnację z urzędu. Ojciec Święty Benedykt XVI po zapoznaniu się z przedłożeniem i stosownej konsultacji, zdecydował, aby ksiądz biskup kontynuował posługę biskupa pomocniczego archidiecezji lubelskiej do końca 2011 r. 1 stycznia 2012 r. przeszedł w stan emerytalny.
MaK / opr. WM
Fot. archiwum
Pliki dźwiękowe
Mieczysław Cisło
