Diakonat stały został wprowadzony w archidiecezji lubelskiej. To odnowiony po Soborze Watykańskim II pierwszy stopień sakramentu święceń, dostępny zarówno dla mężczyzn żonatych (od 35. roku życia), jak i nieżonatych (od 25. roku życia).
Stanowi on odrębne powołanie, a nie jedynie etap w drodze do kapłaństwa. Diakoni stali – których w Polsce jest już ponad stu – pełnią posługę w liturgii, głoszą Ewangelię oraz angażują się w działalność charytatywną.
CZYTAJ: „Nie zapominajmy o rozsądku”. Policja apeluje w sprawie kuligów
– Diakonat stały w Archidiecezji Lubelskiej został wprowadzony jako świadome wzbogacenie posługi naszego duchowieństwa – mówi kanclerz lubelskiej kurii ksiądz Adam Jaszcz. – Jego celem jest pełniejsze urzeczywistnienie misji Kościoła tam, gdzie szczególnie potrzebna jest obecność służebna i bliska ludziom. Diakon stały nie jest więc przypadkowym delegatem do niektórych spraw, lecz osobą sakramentalnie wyświęconą do stałej posługi, ponieważ takie powołanie otrzymał od Boga. Przywrócenie diakonatu stałego w Kościele łacińskim także dla mężczyzn żyjących w małżeństwie ukazuje, że sakramentalna służba nie jest związana wyłącznie z drogą kapłańską ani z celibatem.
Kandydat do diakonatu stałego musi być ochrzczony i bierzmowany. Konieczne jest także odpowiednie przygotowanie teologiczne oraz brak przeszkód kanonicznych. Kandydat żonaty powinien przedstawić pisemną zgodę swojej żony.
Ostateczną decyzję o dopuszczeniu do święceń podejmuje biskup diecezjalny. W naszej archidiecezji warunkiem przyjęcia do formacji jest także dokument wystawiony przez proboszcza konkretnej parafii, który zobowiązuje się przyjąć diakona do posługi.
LilKa / opr. WM
Fot. Krzysztof Radzki / archiwum RL