Co z nimi będzie, gdy zabraknie rodziców? Dom treningowy szansą dla osób z niepełnosprawnościami

Dom treningowy dla niepełnosprawnych podopiecznych Fundacji Benedyktyński Zakątek ma powstać w Końskowoli. Trwa zbiórka pieniędzy na remont budynku i dostosowanie go do potrzeb osób z niepełnosprawnościami. Miejsce ma służyć przygotowaniu młodych ludzi od samodzielnego życia. 

Po tym obiekcie oprowadzała dziś naszego reportera siostra Anuarita Ewa Tutka z puławskiego Zgromadzenia Sióstr Benedyktynek Misjonarek.

– Dom jest zbudowany w latach 70. Na wprost znajduje się serce domu, czyli kuchnia, gdzie mieszkańcy zawsze się spotykali. To ma być dom treningowy, gdzie osoby z niepełnosprawnościami, osoby już dorosłe, czyli takie, które ukończyły 18. rok życia, mogą przyjść, nabywać nowe kompetencje, których nie można nabyć w warunkach szkolnych. Jest to też inne podejście do życia. Oni po prostu potrzebują nie tylko warunków szkolnych, ale przede wszystkim warunków domowych, takiego drugiego domu.

– Taki niepełnosprawny człowiek dla systemu jest widoczny tylko do ukończenia 25. roku życia – zauważa Anna Strzałkowska, mama Michała. – Niby są DPS-y, domy opieki społecznej, są jakieś warsztaty terapii zajęciowej. Tylko zostaje kwestia rodzaju niepełnosprawności i potrzeb danego dziecka. Nie wszystkie dzieci nadają się do takich DPS-ów.

Nauka samodzielności w codziennym życiu

Dom treningowy ma być przestrzenią, w której osoby z niepełnosprawnościami będą mogły przygotowywać się do bardziej samodzielnego życia – we własnym tempie i w przyjaznych warunkach.

– Myślę, że to wszystko zaczęło się od tego, że nasza młodzież zaczęła tutaj przyjeżdżać w wakacje – mówi Angelika Tomasik, prezes fundacji Benedyktyński Zakątek. – To jest chyba taki punkt, gdzie zauważyliśmy, że oni tutaj, nie w murach szkoły, nie podczas rehabilitacji, ale w murach tego domu czuli się całkowicie inaczej. Nasi terapeuci mówili, że oni tak jak w domu, po prostu robili te wszystkie obowiązki, samodzielnie sadzili pomidory, myli sobie podłogę, spędzali czas. I myślę, że to jeden z punktów, który uświadomił nas, że jest taka potrzeba. Bo pierwszymi osobami, które co chwilę nas o to pytają i rozmawiają, są rodzice.

Miejsce, w którym czują się u siebie

Pomysł nie jest zupełnie nowy. Młodzi podopieczni fundacji mieli już okazję korzystać z tego miejsca i – jak się okazało – czuli się w nim bardzo dobrze.

– Mój syn ma już 28 lat i kiedy był mały, wyczytałam w takim kwartalniku z warszawskiego stowarzyszenia, że oni tam już dawno, dawno temu mieli takie mieszkania treningowe. I zawsze było moim marzeniem, żeby tu w naszym rejonie też takie mieszkanie powstało – dodaje pani Anna. – To jest szansa dla nich i dla nas. Dla nich, bo będą się rozwijały, będą próbowały w miarę swoich możliwości. Musi być i opieka, ale będą próbowały normalnie funkcjonować, a my, jako rodzice, będziemy po prostu spokojniejsi. Bo my cały czas mamy z tyłu głowy, co z naszymi dziećmi, jak będą dorosłe, a nawet jak nas zabraknie.

Co stanie się z nimi w przyszłości?

Rodzice osób z niepełnosprawnościami często zastanawiają się, kto zapewni ich dzieciom opiekę i wsparcie, gdy ich samych zabraknie.

– Teraz w Polsce jest taka kampania: „Co będzie z moim dzieckiem, gdy mnie zabraknie?”. My cały czas o tym myślimy, co będzie z naszymi uczniami, wychowankami, jeśli zabraknie ich rodziców. Rodzice codziennie stawiają to pytanie nam – mówi siostra Anuarita Ewa Tutka.

– Moja Ania to dosyć specyficzna dziewczynka z większymi intelektualnymi zapotrzebowaniami – mówi Dorota Kucaba, mama Ani. – Wiadomo, że byłaby potrzebna dodatkowa opieka dla niej, ale myślę, że jeżeli byłaby taka możliwość, to ona bardzo dobrze by się tam odnalazła.

– W takim mieszkaniu możemy robić zajęcia kulinarne, czyli wszystko, czego dzieci potrzebują. Młodzież ma wszystko do tego, żeby samodzielnie przygotować sobie herbatę, kanapkę. Są zajęcia ogrodnicze, czyli wyjście do ogrodu, czy hortiterapia – obcowanie z naturą. Mamy zajęcia porządkowe, czyli ścielenie łóżka, mycie podłogi, mycie okien, nakrycie do stołu, wyjście na zakupy, tworzenie listy, płacenie środkami finansowymi. Są rzeczy, które taki dom umożliwi i stworzy sytuację, żeby oni mogli to wszystko robić – wyjaśnia Angelika Tomasik.

CZYTAJ: Arktyczna latarnia morska nowym nabytkiem Muzeum Badań Polarnych w Puławach

Dodajmy, że pod opieką fundacji „Benedyktyński Zakątek” jest ponad 120 dzieci i młodzieży w różnym stopniu niepełnosprawności.

ŁuG / opr. LisA

Fot. Łukasz Grabczak

 

Exit mobile version