W polskiej tradycji dzień Wszystkich Świętych utożsamiany jest z Dniem Zadusznym. Oba święta są okazją do odwiedzania miejsc spoczynku bliskich.
CZYTAJ: 40. kwesta na odnowę zabytków w Lublinie. Dziś dzień drugi [ZDJĘCIA]
– Modlimy się o wieczne szczęście dla naszych bliskich zmarłych. Jednocześnie pochylając się nad grobami warto pomyśleć o sobie – mówi teolog ks. prof. Marek Chmielewski z Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II. – Idziemy na groby także dla siebie, aby zdać sobie sprawę, że nasze życie przemija i że kiedyś ja spocznę w grobie i ktoś inny przyjdzie na mój grób i będzie się modlił nad moim grobem, a może tylko przyjdzie tradycyjnie zapalić świeczkę, zapali papierosa przy okazji, porozmawia z sąsiadami i sobie pójdzie. Przychodzimy na groby, aby pomyśleć o tym, że nasze życie przemija, że ten czas nam ucieka. I co my robimy z tym czasem? Czy żyjemy tak, aby można było mieć nadzieję na szczęście wieczne, czy marnujemy to życie?
Uroczystość Wszystkich Świętych została ustanowiona w VII wieku za sprawą papieża Bonifacego IV. Kazał on zebrać szczątki męczenników z katakumb i przenieść do rzymskiego Panteonu – kościoła pod wezwaniem Matki Bożej i Wszystkich Męczenników. Uroczystość Wszystkich Świętych to radosne święto, które przypomina o naszym powołaniu do życia w świętości.
Inny charakter ma Dzień Zaduszny, który wywodzi się z tradycji galijskiej. W 998 roku święty Odylon, opat benedyktyńskiego opactwa w Cluny, wprowadził – 2 listopada – zwyczaj jednego dnia modlitwy za wszystkich zmarłych, szczególnie przebywających w czyśćcu.
PaSe / opr. WM
Fot. Krzysztof Radzki